Dünyaya gelmiş insan, boş sayfaya konulmuş tek bir noktadır.
Dilediği her yöne gidebilir. Siyahla beyaz arasındaki sayısız renk tonlarını barındıran koca skala içerisinde, her tür duyguyu, aklın alabileceği her tür hali tecrübe edebilir; şu veya bu, iyi veya kötü, yüksek veya aşağılık, her şey olabilir.
Sadece Resimli Şiir olarak düzenlemeye uygun görmediğim ama tümden unutulmaya terketmeye de kıyamadığım eski şiirimsiler için değil, her alanda yapılmış eski denemelerimden oluşacak bir eskizler seçkisi, tozlu sandıklardan didiklenip oluşturulmuş bir sararmış sayfalar dosyası.
Brixton’ın çatılarına bakınıyorum bir pencereden.
Hep oradaymışlar ve hep de duracakmışlar gibi duruyorlar.
Bir düzlemde, bir denklemde, tekler ve çoklar, her biri ve hem de hepsinin birliği.
Bense yaşayanı, soluyanı.
Yaşamak denilen cesarete selam duruyorum.
Akıp giden satırlara, yıllanan paradokslara.
Yüreğin sayıklamalarını kalemimin ucundan sayfaya, benliğin diliyle sızdırdığım şu dünyada, varlığımın mecazıymışımcasına.
Sessiz bir şamar yedim suratımın ortasına.
Hayat, o olanca sessizliğiyle,
yüzüme çarptı kübik benliğimi.
(İşte bir ruhu daha bu hayatın:
Şu yaşamlar tünelinden yine geçip giden.)
Sokakta, kalabalıkta, ama hem de, bir dağın tepesindeydim. Bencecik, yarı kör genç adam, aklını baston tutmuş, kalabalıkta, ilerlemeye çalışırken, ben o tepeden aşağıdaki devinimi izliyordum içimden.
Ve gökler gümledi, yağmur boşandı
O bir damla doğurmuş bu müthiş tufanı
Rahmet miydi neydi adı, yağdı ve yağdı
Yürek bir rock şarkısı, of, kanatlandı!
İçimde bir rüzgâr eser
İçimde bir ses dilimden söyler
Eser ve harlar ateşimi
De ki bir yanardağ
Kalbimin karanlık çağının ardından
Kapkara bir kışın ardından
Bir kelebek sıyrılmış kozasından
Yeşermiş bir dalın kuytusundan
O bir aşk şairi; sözcüklerini yitirdi
O bir aşk şairiydi;
sihirli flütünü kaybetti
